Înanolo,
Meseleya te maran ez têra xwe tirsandim.
Ezê te re belkî dûr û dirêj belkî behsa hinek maran bikim ku di bîra min de mane wisa.
Lê ez niha dixwazim behsa tiştekî xweşik bikim looo.
Ji Erbîlê silav bo te..
Îşev li Kela Erbîlê konsera Naser Shemma hebû, şeveke şahane bû.
Min çend caran li xwe nihêrî, li dora xwe nihêrî, serê xwe rakir li ala li jor me ba dibû dinêrî.
Meriv azad be, û tiştek ne xema meriv be û meriv ji xwe re di halê de li kêfa xwe binêr..
Li Stenbolê malikwêran çi heye çi tune ye?
Rast, te fontên Perxudresê pirsîbû ne wisa? Law bi Xwedê taqeta min niha tune lê binêrim ha. Qusirê menêre.
Hez û hurmet bo te.
Farîn
21 Haziran 2019 Cuma
6 Haziran 2019 Perşembe
Mar hat min yaw
Farîn,
Ev demek bû min bêrîya nameyan kiribû û çavê min her li vir bû bê ka tu dê kengî binivîsî. Spas ji bo nameya te.
Û e demek e her melodîya El Valse ya Eleni Karaindroyê li ber guh û li ser zimanê min e. Tiştekî din di vê muzîkê da heye dibêjim, tiştekî ku nizanim çawa ye.
Tu ne bi Sirûcê, ne bi Rihayê lê her bi Tionekê dihêyî ber çavê min. Tu wekî nivîskaran ne bi bajarê xwe lê bi gundê xwe bûyî yek dibêjim, tevî ku tu bêtir li bajaran jî diminî. Dibêjim qey cara pêşî navê gundê te di Zênebêja çîroka te da dît û dû ra di wêneyekî da ku dibezîyayî û zarok jî li pey te. Ne ku napirsim gelo ev nivîskarê me heye rojekê bibêje ez ê di qûna bajaran nim û vegere Tionekê, destê xwe ji her tiştî bişo û jîyaneka sade û mitawazî bijî?
Nahê bîra min ku min nimêja îdê kiribe û jixwe bi xweşikî nizanim nimêj jî bikim. Belkî te ew vîdeoya Suleyman Soylu û eskeran temaşe kiribe ku tê da xuya dibe nizanin nimêj bikin. Rewşa min jî eynî wekî ya wan e û di cemaetan da ez jî li xelkê dinerim ka kengî xwar dibin, kengî serê xwe dadinin ser secadeyê, kengî radibin filan. Ez hîn bûbûma baş bû, zirara wê tune lo.
Cejna te jî pîroz be edîtorê hêja.
Ez ji te ra bêjim ez çi dikim çi nakim. Wê roja berî îdê derketibûm li parkê, li ber çemî dimeşîyam. Saet li derdora şeş heftê êvarê filan bû. Hinekî zêde meşîyabûm û westîyabûm. Min dikir di bin pirê ra derbasî parka alîyê din bibim û ji wir biçim malê. Lê li bin pirê ez çi bibînim baş e? Min dît wa ye marek li nav çend tehtên li kêleka hev e. Ji tirsan qudûmê min şikest. Di heyata xwe da rastî marekî nehatibûm. Qederekê wekî kevirekî hişk di cihê xwe da asê bûm heta min ferq kir mar pêjna min kirîye û ber bi min ve dihê. Mar ne mezin bû, li dor mîtroyekî filan bû. Ez jî paşpaşkî diçûm û çavê min li marî bû. Min fam kiribû, dixwest bi min vede. Tam min dikir ku bizivirim û bazdim, ji ber ku min min nezanî ez tam qeraxa çemî me, dengeya min xira bû û çelp ketim avê. Tevî ku çem ne kûr bû jî, ji ber ku min bi avjenîyê nedizanî û ji be tirsa marî çelpçelp û qarewara min bû di nav avê da. Axir hindek ciwan li wir hebûn, bi min hesîyan û hatin ez ji avê derxistim. Bawer nekirin, bawer bike bawer nekirin. Digotin ne mumkin e mar li vir hebe. Bi çend şivan li qulik û qorzîkan nihêrîn lê tiştek nedîtin. Lê ew mar çûbû kû gelo? Heye ew xeyalek, sawîrek, rewrewkek be û tavê li serê min dabe? Ne mumkin e, ew marekî bera bû û bi ser da ez ne bi rojî bûm jî. Axir mirina min ne ji destê marekî bû û axir wê rojê telefona min ne li ser min bû yan na wê îmana wê biçikîya. Min qet nedixwest li pey min bibêjin feqîrko bi pêvedana maran sikitî.
Ez ji vê kompûtera xwe pir aciz bûm, jê nefrret dikim êdî. Heta du hevokan jî dinivîsim kezeba min reş dibe. Tûşên klavyeya min xia bûne, dialiqin, hin tûş heta çend caran pê lê nekî yan jî destê xwe li ser nehêlî nanivîse, hin tûş jî carekê pê lê dikî lê eynî herfê du caran dinivîse. Nizanim ka klavyeyên weha tamîr dibin yan na. Heger weha biçe belkî ji ber vê klavyeyê ez bi temamî dev ji nivîsandinê jî berdim. Êdî bes e yaw, em dê kengî xêrekê ji nivîsandina xwe bibînin?
Gelek silav.
Înanolo
Ev demek bû min bêrîya nameyan kiribû û çavê min her li vir bû bê ka tu dê kengî binivîsî. Spas ji bo nameya te.
Û e demek e her melodîya El Valse ya Eleni Karaindroyê li ber guh û li ser zimanê min e. Tiştekî din di vê muzîkê da heye dibêjim, tiştekî ku nizanim çawa ye.
Tu ne bi Sirûcê, ne bi Rihayê lê her bi Tionekê dihêyî ber çavê min. Tu wekî nivîskaran ne bi bajarê xwe lê bi gundê xwe bûyî yek dibêjim, tevî ku tu bêtir li bajaran jî diminî. Dibêjim qey cara pêşî navê gundê te di Zênebêja çîroka te da dît û dû ra di wêneyekî da ku dibezîyayî û zarok jî li pey te. Ne ku napirsim gelo ev nivîskarê me heye rojekê bibêje ez ê di qûna bajaran nim û vegere Tionekê, destê xwe ji her tiştî bişo û jîyaneka sade û mitawazî bijî?
Nahê bîra min ku min nimêja îdê kiribe û jixwe bi xweşikî nizanim nimêj jî bikim. Belkî te ew vîdeoya Suleyman Soylu û eskeran temaşe kiribe ku tê da xuya dibe nizanin nimêj bikin. Rewşa min jî eynî wekî ya wan e û di cemaetan da ez jî li xelkê dinerim ka kengî xwar dibin, kengî serê xwe dadinin ser secadeyê, kengî radibin filan. Ez hîn bûbûma baş bû, zirara wê tune lo.
Cejna te jî pîroz be edîtorê hêja.
Ez ji te ra bêjim ez çi dikim çi nakim. Wê roja berî îdê derketibûm li parkê, li ber çemî dimeşîyam. Saet li derdora şeş heftê êvarê filan bû. Hinekî zêde meşîyabûm û westîyabûm. Min dikir di bin pirê ra derbasî parka alîyê din bibim û ji wir biçim malê. Lê li bin pirê ez çi bibînim baş e? Min dît wa ye marek li nav çend tehtên li kêleka hev e. Ji tirsan qudûmê min şikest. Di heyata xwe da rastî marekî nehatibûm. Qederekê wekî kevirekî hişk di cihê xwe da asê bûm heta min ferq kir mar pêjna min kirîye û ber bi min ve dihê. Mar ne mezin bû, li dor mîtroyekî filan bû. Ez jî paşpaşkî diçûm û çavê min li marî bû. Min fam kiribû, dixwest bi min vede. Tam min dikir ku bizivirim û bazdim, ji ber ku min min nezanî ez tam qeraxa çemî me, dengeya min xira bû û çelp ketim avê. Tevî ku çem ne kûr bû jî, ji ber ku min bi avjenîyê nedizanî û ji be tirsa marî çelpçelp û qarewara min bû di nav avê da. Axir hindek ciwan li wir hebûn, bi min hesîyan û hatin ez ji avê derxistim. Bawer nekirin, bawer bike bawer nekirin. Digotin ne mumkin e mar li vir hebe. Bi çend şivan li qulik û qorzîkan nihêrîn lê tiştek nedîtin. Lê ew mar çûbû kû gelo? Heye ew xeyalek, sawîrek, rewrewkek be û tavê li serê min dabe? Ne mumkin e, ew marekî bera bû û bi ser da ez ne bi rojî bûm jî. Axir mirina min ne ji destê marekî bû û axir wê rojê telefona min ne li ser min bû yan na wê îmana wê biçikîya. Min qet nedixwest li pey min bibêjin feqîrko bi pêvedana maran sikitî.
Ez ji vê kompûtera xwe pir aciz bûm, jê nefrret dikim êdî. Heta du hevokan jî dinivîsim kezeba min reş dibe. Tûşên klavyeya min xia bûne, dialiqin, hin tûş heta çend caran pê lê nekî yan jî destê xwe li ser nehêlî nanivîse, hin tûş jî carekê pê lê dikî lê eynî herfê du caran dinivîse. Nizanim ka klavyeyên weha tamîr dibin yan na. Heger weha biçe belkî ji ber vê klavyeyê ez bi temamî dev ji nivîsandinê jî berdim. Êdî bes e yaw, em dê kengî xêrekê ji nivîsandina xwe bibînin?
Gelek silav.
Înanolo
5 Haziran 2019 Çarşamba
Îd Bimbarek
Înanolo,
Dîsa piştî demeke dirêj, vê nameyê ji te re ji gundê me Tionekê, li ber dengê Amed FMê dinivîsim.
Îda te bimbarek be çelengo.
Klasîkeke me ya îdê: Hîn berî rohilat, hecîyê me deng li min kir. Ez û ew û cîranê me, pismamê bavê min Apî Mislim em li pîkabê siwar bûn, tev çûn Sirûcê me nimêja îdê kir.
Te carna nimêja îdê kiriye? Ez her carê xwe şaş dikim lo, li kesên li pêş xwe dinêrim û xwe rast dikim.
Li Camîya Ehmed Bîcanê, min hinek hevalên min ên zaroktîyê dîtin, dema xutbe dihat xwendin. Hîsekî ecêb bû, ew hevalên min gî mezin bûne, bîlyan bûne, bûne bavê zaroyan. Nizanim lo.
Dîsa piştî demeke dirêj, vê nameyê ji te re ji gundê me Tionekê, li ber dengê Amed FMê dinivîsim.
Îda te bimbarek be çelengo.
Klasîkeke me ya îdê: Hîn berî rohilat, hecîyê me deng li min kir. Ez û ew û cîranê me, pismamê bavê min Apî Mislim em li pîkabê siwar bûn, tev çûn Sirûcê me nimêja îdê kir.
Te carna nimêja îdê kiriye? Ez her carê xwe şaş dikim lo, li kesên li pêş xwe dinêrim û xwe rast dikim.
Li Camîya Ehmed Bîcanê, min hinek hevalên min ên zaroktîyê dîtin, dema xutbe dihat xwendin. Hîsekî ecêb bû, ew hevalên min gî mezin bûne, bîlyan bûne, bûne bavê zaroyan. Nizanim lo.
Ka tu çi dikî çi nakî van rojan?
Farîn
Farîn
30 Nisan 2019 Salı
Hechecîk
tofanê li ser serê du tiştan radikin, min û ezmanan. perwaza wan dimîne sûretek li ezmên, qîjeqîja wan hezar kovan di min. ev, hechecîk in. bi qasî çend hungiran ji wan bi wê de herin.
Birûsk Aryan
30ê nisanê, 2019 - Stenbol
29 Mart 2019 Cuma
Baranbaro
Merheba Farîn,
Tu rast dibêjî, nahê bîra min kovar yan jî fanzîneka weha. Lê dixwazim hebe. Çima na? Çima flashhilat nebe fanzîneka weha?
Reha jî weha ye nizanim lê Dîyarbekir tu salê bi qasî îsal baran nebarand, bi qasî dihê bîra min. Ez êdî aciz bûm ji vê baranê. Çi roja ku diçim Dîyarbekirê baran dibare. Ez dê sibê jî biçim, heger dîsa bibare ez dê di şansê xwe nim. Dixwazim çîrokekê li ser baranê binivîsim, çîrokeka ku her tim tê da baran dibare. Şêxo dibêje tu kengî dihêyî Dîyarbekirê baran dibare. Ev xêr e yan guneh e nizanim.
Demekê li ser twitterê te her roj twîtên "li dîyarbekirê erê ê, xem hem jî her sêşem" filan bêvan dinivîsandin. Qet yek ji wan dihê bîra te, çawa bûn? Ez jî dikim li ser twitterê her şev twîteka li gor qalibekê binivîsim lê naxwazim bêyî haya xwe ji twîtên te întihal bikim. Naxwazim piştî demekê navê min derkeve "mêrikê întihalan tespît dike bi întihalê dihê sûcdarkirin". Ahahhöjlk.
Bimîne di xweşîyê da.
Înanolo
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)